Tag - Ervaringen

Ervaringen

Bernadet hoorde bij een tweede echo, met tien weken, haar vermoeden definitief bevestigd dat het kind niet meer leefde. "Toen we naar huis gingen, zei ik tegen mijn vriend: ‘Ik wil het begraven.’ Nou, daarin volgde hij me wel, dat vond hij prima. Twee dagen na de curettage hebben we dat gedaan; niet het echte vruchtje zelf – want in het ziekenhuis had ik er niet bij stilgestaan dat ik dat had kunnen opvragen – maar een symbool.

Ik had één kledingstuk voor de baby, een rompertje, dat ik had gekregen van een vriendin. We stopten er allebei iets dierbaars van onszelf bij in en ik pakte het in fluweel. We reden naar de plek, ergens op het strand, waar we eerder hadden besloten dat we een kind van elkaar wilden hebben. Dat was voor mij een heel bijzonder moment geweest. We groeven een gat, legden het daarin en wachtten tot de eerste golf er overheen kwam. En dat is heel goed voor me geweest. Door iets te begraven erken je dat het er geweest is. Ik heb het een plek gegeven, het laten bestaan."

Barbara: "Ik heb een plekje in huis waar haar geboorte/overlijdenskaartje staat met de zwangerschapstest, klein beeldje en een engeltje erbij, een miniatuur monumentje. Ik vind het wel jammer dat ik geen grafje kan bezoeken, we zijn nog bezig op een begraafplaats een soort monumentje te laten neerzetten. Een plek om na te denken, waar ze kan komen ‘aanwaaien’."

Relinde: "We hadden het gevoel dat iemand van heel dichtbij overleden was. We konden er geen uiting aan geven, moesten het kindje afgeven, hadden niets om te begraven. Van mijn moeder had ik een paar weken tevoren een stamroosje gekregen omdat ik zwanger was. Toen ik uit het ziekenhuis kwam hebben we dit roosje in de tuin geplant en er symbolisch ons kindje onder begraven. Het ligt daar nog steeds. Dit begrafenisritueel heeft ons zeer geholpen in het concretiseren en verwerken van onze rouw."

Marjo: "Ik denk dat ik het verlies goed heb kunnen verwerken. Ik heb er heel veel over gepraat en gehuild. Ook heb ik in een mooi boekje mijn gevoelens en verwachtingen voor ons kind opgeschreven. Voor het opbergen van alle spullen (kleertjes en speeltjes) die ik al had heb ik mooie dozen beplakt.

Je kunt troost putten uit voor anderen soms vreemde dingen. Volgens mij moet de omgeving dit toestaan; niets is immers gek, als het helpt. Zo had ik zelf een grote speelgoedbeer gemaakt op de dag voordat ik hoorde dat ons kind dood was. Later heb ik de beer de kleertjes van ons kind aangetrokken en in tijden van groot verdriet lag ik met de beer op de bank. Ik heb er veel steun aan gehad. De beer zit nu nog steeds in de woonkamer."

Ervaringen

Deel jouw ervaring met ons door hier te klikken . Hieronder lees je een aantal ervaringen van onze klanten. Deze ervaringen zijn samegesteld uit ontvangen emails, brieven, telefoon gesprekken en berichten van internet op verschillende fora. 

Mijke (forum)

Hi,
Bij de eerste had ik ook alleen maar rugweeën, en omdat de ontsluiting niet opschoot en de baby in het vruchtwater gepoept had kreeg ik ook weeënopwekkers. Maar ik had toen geen Tens.
Dus de rugweeën werden sterker en sterker en ik ging door een hel. Na een ruggeprik voelde ik toen dat ik ook buikweeën had, alleen het gevoel, niet de pijn. Wat een verademing. Maar afijn, er werd mij dus toen geadviseerd om voor de volgende keer een Tens aan te schaffen/huren.
zowel door het ziekenhuis als door de verlskundige.

Maar je hoort er dus verschillende verhalen over. En voor deze keer heb ik hem gewoon gehuurd via marktplaats. ik hoop dus dat ie wel gaat werken. Baat het niet dan schaadt het niet. Ik moet zowie zo in het ziekenhuis bevallen, dus dan kan ik altijd nog brullen om een echte verdoving….Maar ik hoop nu het klusje echt zelf af te kunnen maken ipv na 24 uur rugweeën een keizersnede….

Succesmet je keuze!
Gr Mijke. 
 

Bea (forum)


Hai,

Ik heb een TENS gebruikt tijdens mijn bevalling van http://www.tensbevalling.nl/ en ik heb er erg veel aan gehad. Het was mijn eerste kindje en ik was toch best bang. Wij wilden thuis blijven en de TENS was echt een steun voor mij. Ik had er fysiek en mentaal meer kracht door en de pijn was zeker meer dragelijk. Het is de enige pijnstilling die ik thuis kon krijgen en heb er de hele bevalling gebruik van gemaakt.

Norma van Tensbevalling heeft mij perfect geholpen met al mijn vragen (ik had er wel een paar 🙂 en ik zal zeker bij ze terug keren voor mijn 2e bevalling!

gr. Bea

ps.  ik gebruik ook hun bekkenbodem trainer waar ik mijn bekken spieren mee train, is wel een aanrader om later nergens last van te krijgen.

Anne Marie (forum)


Hallo,

Ik had je al een keertje off-list gemaild, maar ik wil nog even iets extra melden: het zorgt ook voor extra aanmaak van natuurlijke endorfinen. Een tweeledig doel dus: stimulans endorfinen en blokkade pijnprikkels.
Even voor alle anderen: ik heb het tijdens mijn bevalling gebruikt, maar ook de twee weken eraan voorafgaand toen ik extreem pijnlijke indalings(rug)weeën had. Oei, het doet weer zeer als ik daar aan terugdenk.

En TENS heeft me echt die weken doorgeholpen. Ik had al twee dagen niet geslapen van de pijn, toen ik TENS kreeg. Gelukkig zag mijn verloskundige in, dat als ik zo uitgeput aan de bevalling moest beginnen dat nooit een succes zou worden.
De pijn verdween niet met TENS, maar werd aanmerkelijk draagbaarder.

Vele succes,

Anne Marie

Roselie 

Een maandje verder gebruikten we de TENS methode nog steeds voor de bekkenklachten en de lage rugpijn. De telefoon gaat een vriendin van mij is in tranen; “We zijn al 24 uur bezig met weeën maar volgens mijn verloskundige is dit nog steeds niet het echte werk en zijn het maar voorweeën”. “Je moet nu komen ik hou dit nooit vol”. “Het TENS apparaat”, roep ik en zo gezegd zo gedaan. 6 uur later krijg ik een telefoontje, we hebben een meisje en ik had het nooit zonder dat apparaatje gekund.

Wat mij betreft dus een aanrader.