Miskraam |
|
|
|
|
Veel vrouwen vallen, als hun zwangerschap misloopt, van een roze wolk in een zwart gat. Ze worden gewoonlijk geconfronteerd met vervelende reacties. Vooral als het om een eerste miskraam gaat in de eerste drie maanden, stuiten ze op een muur van onbegrip, soms zelfs bij hun naaste familieleden en vrienden. "Ik ben ervan overtuigd dat het motto 'niet zeuren' de boventoon voert. Pas als iemand drie of meer keer een miskraam heeft gehad wordt er iets erkend in de sfeer van 'wat sneu nou'." "Ik kreeg opmerkingen als: O, de eerste een miskraam, dat is doodnormaal. Of ze begonnen over een kennis die er wel vijf had gehad, of een doodgeboren kind met acht maanden, het kon altijd wel erger. Terwijl ik op dat moment een heel essentieel verdriet leed. Het was voor mij heel belangrijk dat er over gepraat mocht worden. Ik vond het zo raar dat daar een taboe op leek te rusten." Huisartsen en specialisten, voor wie een vrouw met een miskraam een routinegeval is, houden vaak te weinig rekening met de emotionele beleving van de vrouw. Hun voorlichting schiet bovendien nogal eens tekort en veel vrouwen worden dan ook overweldigd door de lichamelijke verschijnselen, zoals hevig bloedverlies, waarmee een miskraam vaak gepaard gaat. |